aslında şaşırmamak gerek tüm bu olanlara.
evren her zaman insanlara oyunlar oynar.
ve evet, tüm insanlar bu oyunlara yenilir.
insanların en temel özellikleri,
bu kadar kusursuz yenilebilmeleridir.

tanrı diyor ki, " asla konuşma, çünkü sen konuştuğun zaman, her şey daha kötü olacak. "

" öldür onu, o kadın bir psikopat! " diyor şeytan,
içimdeki ses hemen cevap veriyor,
" o senin kazandığın tek insan. "

alay ediyor gibi, " demek ki kazanamamışım. " diyorum.
kafam öyle karışık ki. tutmasam kendimi, bağırıp çağıracağım.
o benim olan tek insandı, sevmeyi öğreten.
ve şimdi, uçup gidiyor hayatımdan, oysa ki sözler vermişti bana.
senin için bunları söyleyeceğim hiç aklıma gelmezdi.
" pekala, hoşçakal. "

son bir şey, senden nefret etmiyorum.

~ biliyorsun, bu ilk ve son yazı. evet evet, sen.

kadın üzülmüyor olanlara, olacak olanlara da.
olması gerekiyorsa, göz yumuyor.
ama kim gidiyorsa, geri gelmemeli, diyor.
geri gelenlerden nefret ediyor.
çünkü gidenler, gerçekten de bunu istiyor.

istediklerini tek bir kez bile yapamamış hayatta.
hevesleri hep yarım kalmış.
son anda bir ışık yanmalı beyninde.
" yap! " diyor tanrı, kadın ağlıyor sessizce.
sadece ağlayacak kaybettiklerinin ardından.
bir kere bile istediklerini yapamadan " elveda. " diyecek, kısacık.
ve gülümseyişleri de pek tadında olmayacak.
hep bir sızı duracak köşede.
" hoşçakalın. " diyecek. hem kısa hem kolay.
ve bir gün bitecek her şey, istemediği bir zamanda.

" .. sadece, bu gece tembihlemeliyim tanrıyı, ben bu adamı çok üzersem, o da beni çok üzsün. "

" artık, " diyordu kadın, " artık yeter! " , içindeki bir ihtiyaçtan öte, istek gibiydi.
" artık inanmalıyım bir adama, yalanlara ve diğer bütün her şeye hatta.. artık üzülmeliyim, bu kadar mutluluk çok fazla bana. "

.şakaşakatamamvallaeauha

yeniden başlıyor, bitmesini istediğim şeyler.

kadın tanrıya hiçbir zaman " neden? " diye sormadı.
çünkü kendine cevap vermekten korkardı.

kadın hiçbir zaman " neden? " diye sormadı tanrıya.
cevabını alamayacağı sorular sormazdı asla.

.. içimdekilerin yansıması olan kadın, sevgiyi benimle seven, ölümü benimle öldüren kadın.
senelerdir herkesin kızdığı şeye ' ben kızamam. ' diye tepki veren kadın.
düşüncelerimi okuyan kadın.

.. hep dedim ki, öyle insanlar gelecek ki, huzuru hissettirecekler.

hoşgeldin bitanem, gitme benden.

" ve gökyüzü ikimizi birden kazanacak. "

" içinde melekler var. " dedi bu gece bana, yarattığım o kadın.
gerçekten melekler vardı içimde, belki de kelebekler.
o nerden biliyor bilmiyorum, ne hissediyorsam söylüyor bana.
bir adam, yıldızlar üflüyordu bana bu gece, sabahına yağmurlar gönderdi balkonuma.
bu gece içimde melekler vardı, belki de kelebekler.
ve ilk defa hepsi de aynı anda mutluluğu hissettiler.

az insan senaryolar yazarak mutsuz edebilir kendini, o kadın gibi.
ve bu yüzden kadın arada kendi kulağına " kuruyorum, yıkacağım. " diye fısıldar.

bu da bitecek diye düşünmekten çok sıkıldım.
bunu da atlatacağım.
bitmiyor hiç bir şey.
aksine daha da kötüye gidiyor düşündükçe.

hayatımdaki adamların rollerini değiştiriyorum.
bunu en son seneler önce yapmıştım.

bir gün, son kişi de vazgeçince hatırlatmaktan,
kırmızı kurdeleler tak geçmişine.
çünkü geçmiş, o zaman geçmiş olacak, yaralamayı bırakıp da.

noktavirgülünlem.

bu kez hiç biri benden değil, hiç biri gelmiyor içimden.
bu kez hiç bir şey anlatamıyor içimdekileri, kelimeler bile çok uzak.
sus.
sus.
ve
sus.

ben görmezdim, yanımdan geçerdi düşler.
bir adam, -tam da zamanında- ruhumu öperken.

gök^^

herkese mutlu sonbaharlar..

kadın, sevmez aslında rüzgarı.
rüzgarın eserken ondan bir şeyler alıp götürdüğünü hisseder hep.
saçlarını dağıtarak, karşı konulmasını imkansız kılarak eser rüzgar çünkü.
çoğu zaman, kaçması olanaksız yerlerde karşılaşırlar rüzgarla kadın.
kadın onu hep 'hoşgeldin.' diyerek karşılar ve esmesi geçene kadar asla hareket etmez, karşı koymaz.
sonra 'hoşçakal.' der, devam eder.

ve her zaman, rüzgarla aşk arasında bağlantılar kurmaya çalışır kafasında.
karşı konulması imkansız ..

harika oldu ama di mi.
evet bence de.
ahahah.

o adam giderse, ben biterim.
hani belki bitmem de, bitime çok yaklaşmışken yeniden kendime gelirim.
umarım her şey çok güzel olur.
lütfenlütfenlütfenlütfen.

her tarafta uçuşan düşler, bir kadının saçlarının arasından geçiyor, belki de 'zarifçe'.
güneş bugün parlak değil ve kadın istemediği şeyler düşünüyor, mecbur buna.
düşüncelerini -ve gözyaşlarını- engelleyememek ilk kez acıtıyor canını fazlasıyla.
kabullenmek neresinde duruyor hayatımın, diyor sessizce.
kabullenmek.
her tarafta uçuşan düşler, gözlerinin önünden geçiyor bi kadının, ışıldayarak.
her insan kabullenir bir şeyleri ama bir kadının en iyi yaptığı şeydir kabullenmek -ve ağlamak tabii-.

'şimdi, beni tekrar hayallerine bağlamanı istiyorum.' dedi kadın.
'böylece gitmene asla izin vermeyeceğim.'
adam kadını yeniden üzsün.

eğer ki yürürsem bir kez daha sonbahar yapraklarının üzerinde, kirpiklerimde bulutlar.
ve beynim yine oyunlar hazırlamışsa, sabırla tek tek gösterirse bana.
bu kez lütfen, adı 'anı' değil, 'umut' olsun.